Δημήτρης  Κωνσταντάρας 7


Διακοπές στην Ελλάδα.. Γιατί?

Νέα Υόρκη, Γενεύη αλλά κυρίως Ελλάδα!
Του Δημήτρη Κωνσταντάρα

Έχω ταξιδέψει ΠΟΛΥΥΥΥ στη ζωή μου. Κυρίως έξω απ΄ την Ελλάδα. Ανήκω σε μια γενιά που «φτερούγισε» τα χρόνια που η Ελλάδα μόλις άρχιζε να βγαίνει από την υπανάπτυξη. Συνεπώς, τα ταξίδια «στο εξωτερικό» ήταν αυτά που είχαν πέραση. Παιδικές, μαθητικές διακοπές στον Πόρο, στο Κόρθι της Άνδρου, στη Λίμνη Ευβοίας, στην Αιδηψό, στα Καμένα Βούρλα, στον Άγιο Ανδρέα , το Μάτι και το Ζούμπερι, όλα που τότε θεωρούνταν λούμπεν προορισμοί και δεν μου «άνοιγαν τα μάτια».

«Τι να δει κανείς στην Ελλάδα;» σκεφτόμουνα. Και τι να πει, τι να διηγηθεί κανείς στο σχολείο; «Πήγα στα Γρεβενά για Χριστούγεννα»; Να με κοιτάνε όλοι περίεργα, στα τέλη της δεκαετίας του 50, αρχές του 60 και να με αντιμετωπίζουν πάνω-κάτω σα «βλάχο»; Αλλοίμονο! Δεν έλεγα ΠΟΤΕ ΤΙΠΟΤΑ. Κι αυτά που έλεγαν τα άλλα παιδιά, ήταν σε ποσοστό 90% ψέματα. Πέρασα μέσα απ΄ αυτή την «τάση» αποφυγής της Ψωροκώσταινας και του καθορισμού ως απαραίτητου αυτού που ΟΛΟΙ περιέγραφαν ως «άνοιξε τα μάτια σου και βγες λίγο έξω». Όπου «έξω» ήταν μόνο το εκτός Ελλάδος.

Βέβαια, ευτύχησα τότε, τυχαία, να γνωρίσω την Αλεξάνδρεια, το Κάιρο, τις Πυραμίδες σε ηλικία 14 ετών. Και τη «Νέα Αγγλία», στις Ηνωμένες Πολιτείες, όταν ήμουν 16 , τότε που έμεινα στην Πεννσυλβάνια ένα χρόνο και τέλειωσα εκεί το σχολείο. Τότε, 16χρονος, λάτρεψα τη Νέα Υόρκη. Κι όταν πήγαινα κι όταν γύριζα, από τέσσερις μέρες κάθε φορά. Και την επισκέφτηκα άλλες 6-7 φορές στη συνέχεια.

Μετά το Πανεπιστήμιο και το Στρατό και το γάμο και την οικογένεια και την επαγγελματική καθιέρωση, άρχισαν τα «επαγγελματικά ταξίδια». Δημοσιογραφικές αποστολές. Ρεπορτάζ. Περιγραφές Αθλητικών γεγονότων κυρίως.

Λονδίνο, Παρίσι, Ρώμη, Μιλάνο, Μαδρίτη, Βαρκελώνη, Μόσχα, Τόκιο, Λος Αντζελες, Μονακό, Στοκχόλμη, Ελσίνκι, Μόναχο, Στουτγκάρδη, Βελιγράδι, Σπλιτ, Ζάγκρεμπ, Σόφια, Καζαμπλάνκα, Τύνιδα, Λευκωσία, Άγκυρα, Σμύρνη, Κωνσταντινούπολη, Βουκουρέστι, Λωζάννη, Γκέτεμποργκ, Τορίνο, Σεράγεβο, Βάρνα, Βουδαπέστη, Πράγα. Τότε, τριαντάρης-τριανταπεντάρης λάτρεψα τη Γενεύη. Όπου πήγα πάνω από 10 ταξίδια σε 5-6 χρόνια.

Μετά βρήκα τον εαυτό μου. Κι άρχισα να εκτιμώ και να απολαμβάνω τους Ελληνικούς μου προορισμούς. Κράτησα τη Νέα Υόρκη και τη Γενεύη βαθιά «μέσα μου» για τους ακριβώς αντίθετους λόγους: τη Νέα Υόρκη για την ταχύτητα, το θόρυβο, τα χοτ ντογκ, τον περιπετειώδη «υπόγειο», τους μαύρους χιουμορίστες ταξιτζήδες, τις Λεωφόρους τις γεμάτες όνειρα και πόνο, το Μπρόντγουαιη, την Αστόρια και τη Γενεύη για την ηρεμία, την υψηλή ποιότητα των πάντων, την ευγένεια, την πολυτέλεια στα πιο απλά πράγματα και την καθαριότητα- και «ξανοίχτηκα» αλλού.

Σήμερα είμαι πια εντελώς σαφής : Δεν έχω διάθεση να ταξιδέψω ΠΟΥΘΕΝΑ στο εξωτερικό, μερικώς και για το απαράδεκτο «σνομπάρισμα» που τρώμε σχεδόν παντού εμείς οι καπνιστές. Δεν μου λένε ΤΙΠΟΤΕ οι «δημοφιλείς, κοσμικοί προορισμοί» εντός και εκτός Ελλάδος γιατί δεν θέλω ούτε να με δει κανείς ότι πήγα , ούτε να διηγηθώ σε κανέναν ότι πήγα κάπου. Επιθυμώ να έχω τη δυνατότητα να επιλέξω ΕΓΩ πότε θα «εισπράξω» θόρυβο ή ησυχία, δυνατή μουσική ή γαλήνη, παρέα ή μοναξιά, διασκέδαση ή περίσκεψη.

Και επιλέγω:
1. Το Μελίσσι Κορινθίας, μεταξύ Κιάτου και Ξυλόκαστρου.
2. Τον Άγιο Λαυρέντιο στο Πήλιο.
3. Τον Όρμο Κορθίου στην Άνδρο.
4. Τα Χανιά και
5. Τη Βουλιαγμένη.
Το καθένα για κάτι διαφορετικό απ΄ το άλλο, αλλά «δικό μου». Λίγο «δικιά μου» αισθάνομαι και τη Σύρο. Αλλά μέχρι εκεί.

Αν η Θεσσαλονίκη μου προσέφερε περισσότερες θέσεις πάρκινγκ, θα την επέλεγα επίσης μόνο και μόνο γι’ αυτό τον απίστευτο περίπατο από την Πλατεία Αριστοτέλους ως το Λευκό Πύργο.

Καθισμένος τώρα μπροστά στον υπολογιστή μου, με θέα τη Φωκίωνος Νέγρη, σκέφτομαι πόσο αγαπάω την Αθήνα «μου». Που δεν με πρόδωσε ποτέ της. Είναι τελικά το σίγουρο «ατού» στο χαρτί μου.

Ο Δημήτρης Κωνσταντάρας, δημοσιογράφος και συγγραφέας, εκφράζει σε κάθε του άρθρο την απόλυτη αγάπη του για την Ελλάδα. Παρουσιάζει τη δική του Αθήνα ως έναν ρομαντικό, ελκυστικό προορισμό που ντύνει με την ιστορία του κάθε σύγχρονο ή ιστορικό μνημείο.
Στην παρουσίαση του πιο πρόσφατου μυθιστορήματός του «Η τελευταία καληνύχτα» που τίμησαν καλλιτέχνες και πολιτικοί κάθε χώρου και ρεύματος, ανανέωσε τους όρκους αγάπης με την αγαπημένη του πόλη, συμβάλλοντας στην ανάπτυξη του πολιτιστικού και κατ’ επέκταση τουριστικού της μύθου.
Άλλα μυθιστορήματα του συγγραφέα είναι:
Απόψε θα σου ορκιστώ πως σ’ αγαπάω
Στα δύσκολα σε θέλω
Το μαύρο κουτί
Γράμματα στον Παράδεισο
24 Δευτερόλεπτα

Σημείωμα: Σοφία Μπουρνατζή

Πατήστε εδώ για μεγέθυνση...
Πατήστε εδώ για μεγέθυνση...
Πατήστε εδώ για μεγέθυνση...
Πατήστε εδώ για μεγέθυνση...
Πατήστε εδώ για μεγέθυνση...
Περισσότερες φωτογραφίες...